Ale jakbym miał matkę która pałała by do mnie kobiecym uczuciem była piękna itd. to bym się jej nie oparł.
Moja ręka zaczyna miziać go po karku, schodzi coraz niżej. Jest już przy szyi. Włącza mi się już fantazja. Patrzę mu głęboko w oczy. Oddech mam coraz szybszy. Nie wytrzymuję i zadaję mu znienacka pytanie, które mnie od dawna dręczy:
Idealizacja to częsty mechanizm obronny: łatwiej wierzyć, że „10 dobry” rodzic był naprawdę bez zarzutu, niż przyznać, że także on zawiódł. „To nie oznacza zniszczenia więzi, tylko odejście od roli dziecka i mitu jeśli będę idealna, pokochają mnie właściwie
Jej matka obsesyjnie dbała o porządek i karała milczeniem. W święta Joanna sprzątała i pucowała, ale mama i tak była niezadowolona. Na terapii po raz pierwszy nazwała rzecz po imieniu: „Moja matka była narcyzem”. Po śmierci ojca matka wciągnęła córkę w rolę „emocjonalnego kontenera”: teatralnie cierpiała, oczekując wsparcia od Joanny.
– Przecież ta kobieta nawet nie wie, do czego służy widelec do ryb – mawiała moja mama, zaciskając usta w wąską kreskę, za każdym razem, gdy o niej wspominałam.
Dosłownie zarówno ja jak i mój M. szczycimy się tym, że wszystko jest na naszych barkach. Jemu się wydaje, że on robi najwięcej i zapierdziela jak ruski ciągnik na ugorze, a ja nie pozostaję mu dłużna.
We wrześniowej, zatłoczonej restauracji czterdziestoletnia kobieta karciła kelnera za zbyt gorącą wodę i źle umyte naczynia, a potem zwróciła się do swojej towarzyszki: „Jesteś beztroska, nieodpowiedzialna! Wydałam tyle pieniędzy na twoje zajęcia, żebyś dostała się na medycynę!”. Młoda kobieta milczała i znosiła lawinę pretensji. „To ja 20 lat temu, kiedy powiedziałam mamie, że website zamiast medycyny wybieram psychologię”, — wspomina 43-letnia Justyna.
Popchnęłam drzwi, które zaskrzypiały przeraźliwie. Podskoczyły i spojrzały w moją stronę. Halina natychmiast wyłączyła urządzenie, a cisza była tak ciężka, że aż dzwoniło mi w uszach. Moja mama zaczerwieniła się jak uczennica przyłapana na wagarach.
Historie kobiet i komentarze psychoterapeutów o tym, dlaczego relacje z matką utknęły między miłością a kontrolą i jak uwolnić się od poczucia winy.
Nigdy nie spodziewałabym się, że stara, zrujnowana szopa i jeden porzucony mebel uratują moją rodzinę przed wiecznym konfliktem. Okazało się, że czasem wystarczy znaleźć wspólny język i dać sobie szansę na poznanie drugiego człowieka z zupełnie innej perspektywy.
Zgodziły się, choć obie wyraziły stanowczy sprzeciw wobec towarzystwa tej drugiej. W sobotę rano wyjechaliśmy do biura, zostawiając je na podwórku naszego nowego domu.
– A ja jej powiedziałam, że to żadna filozofia – wtrąciła się Halina, ożywiona. – Mój ojciec był stolarzem, jako mała dziewczynka ciągle przesiadywałam w jego warsztacie.
To prowadziło do ataków paniki i poczucia „muszę ratować mamę kosztem siebie”. Dopiero terapia pozwoliła zbudować nowe granice i przyjąć rolę dorosłej kobiety, a nie „wiecznego dziecka”.
Psycholożka i psychoterapeutka Magdalena Nowak-Strielnikowa przyznaje: „Każdego dnia spotykam kobiety, które mają trudne relacje z matkami. Często pytają: Czy terapia sprawi, że moja matka wreszcie przestanie się wtrącać? Czy będę umiała wyznaczyć jej granice?
Pamiętaj także o miłych wspólnych chwilach, których w twoim życiu zapewne nie brakowało. Dzięki temu spojrzysz na cały challenge bardziej obiektywnie i zrozumiesz, że matka kochała cię po prostu tak, jak potrafiła.